Wandelen kunnen ze wel die deelnemers van Anders Reizen.
Ik kan niet van mezelf zeggen dat ik traag wandel.
Toch bleek de jarenlange training op de luchthaven waar ik de afstand tussen pier A en pier B in een recordtempo aflegde immens nuttig.

Waar de andere kandidaten hun snelheid of conditie haalden, is me nog altijd niet helemaal duidelijk.
Dat het geen flaneertochtjes waren, dan weer wel.

In een stevig tempo legden we de eerste 18,3 km af.
Op en af langs de Atlantische kust in het mulle zand.

Supertrots was ik toen we na 6 uur ‘marcheren’ op bestemming aankwamen.
Fier op de groep en de vlotheid waarmee we deze eerste vuurproef hadden doorstaan.
Zegt Greta tegen mij: “Zeg Ilse, je moet nu ook niet overdrijven he. Er loopt tenslotte ook een 80-jarige man mee.”
Lap! Bye bye goed gevoel. 😉

Rota Vicentina

Rota Vicentina

Voorbije zondag vond de Missverkiezing ‘Superwooz’ Vlaams-Brabant plaats.
Zonder dat ik het wist, nam ik deel.
Straffer zelfs. Ik was de enige kandidaat.

Half 5, de zwaarste hitte voorbij, tijd om de hondjes even hun pootjes te laten strekken.
Genietend van het prachtige Wommersomse landschap zette ik met mijn metgezellen een stapje in de wereld.

Heeeeeeerlijk.

Op de meest pittoreske plaats van Vlaams-Brabant liet ik de prachtige natuur zijn ding doen.
Plots gedroegen de hondjes zich vreemd. Ze waren volledig gebiologeerd door ‘iets’ aan de waterkant.
Wat was dat getjilp toch heel de tijd? Een klein vogeltje?

Razendbenieuwd zocht ik samen met de hondjes naar de geluidsbron.
Nee, het was geen vogeltje, het was een minipoes van enkele dagen of een week oud.
Ik nam het dutske in mijn armen terwijl ik naar de mama zocht.
Die had duidelijk een Houdini’ke gedaan, want was in geen velden en wegen te bekennen.
Wel zag ik nog een ander klein diertje helemaal bedekt onder de maden, ook scheurend van de honger.

Mijn ‘superwoozhartje’ brak in duizend stukjes. Die hulpeloze katjes kon en wou ik echt niet aan hun lot overlaten. Meenemen die handel! Maar hoe leg je zoiets thuis uit?

Een echte ‘superwooz’ denkt daar natuurlijk allemaal niet aan. Die loopt gewoon over van bezorgdheid en liefde voor zo’n jong leven.
Volgens mij heb ik die missverkiezing dan ook dubbel en dik gewonnen. Denk je ook niet?
Massis-en-Marie

PS: Dit stadsjong gaat vanaf nu nooit nog alleen op wandel in de natuur. Anders kan ik binnenkort een zoo beginnen. 🙂

Zondagochtend 9 uur, afspraak op de luchthaven.
Daar waar vroeger het oranje vliegtuigje hing, weet je wel?
Het vliegtuig is ondertussen gevlogen, de afspraakplaats gebleven.
Soit.

9 uur dus. Dat was het doel.
Ik kick erop om altijd ‘just-in-time’ te komen, omdat ik het zelf vreselijk vind om te moeten wachten.
Zondag lukte dit spijtig genoeg niet en stelde ik het geduld van 13 mensen op de proef. Oepsie!
Met het schaamrood op de wangen meldde ik me 10′ te laat aan.

Maar te laat komen, heeft zo ook zijn voordelen ondervond ik.
Elke reisgenoot kent ineens je naam. Lekker makkelijk voor hen.
Bovendien hadden ze meteen een pispaal en was de sfeer gezet. 😉

Geen volk aan de veiligheidscontrole dus tijd genoeg om de medereizigers een beetje te leren kennen aan de gate.
En de groep valt reuze mee. Echt!
Betty en Armand: reisleidster en reislijder 😉
Verder waren er nog:
– Belle en de Schone Slaper, Nicole en Erik
– Jo zonder banjo
– de happy cook, Joeri
– bloemzaadjesplukkende Greta
– de anesthesiste waarbij je niet in slaap viel, Lut
– Wapenvergunningskenner, Liesbet
– de Mechelse wereldreizigster, Gerlinde
– altijd lachende Nancy en wandelprof Peter
– last but not least: de eminence grise, 80-jarige Robert

Een allegaartje superlieve mensen die net als ik ernaar uitkijken om een stevig stapje in de wereld te zetten.

Maar eerst is er de Herdade de Matinha, een oase van rust en culinair genot.herdade1

culinair-genotHmmm vakantie. 😉

Volgende keer trekken we voor het eerst onze wandelschoenen aan.